Wykrywanie raka trzustki: Trudny do zdiagnozowania – nowe możliwości leczenia

Wykrywanie raka trzustki: Trudny do zdiagnozowania – nowe możliwości leczenia

Rak trzustki to jeden z najniebezpieczniejszych nowotworów. W Tajlandii jest to jeden z dziesięciu najczęstszych nowotworów u mężczyzn. Chociaż występuje rzadziej niż inne choroby nowotworowe, charakteryzuje się jednym z najwyższych wskaźników śmiertelności. Główną przyczyną jest to, że choroba zwykle we wczesnym stadium powoduje niewiele wyraźnych objawów lub nie powoduje ich wcale. Wiele osób dotkniętych tą chorobą otrzymuje diagnozę dopiero wtedy, gdy rak jest już w zaawansowanym stadium.

Doktor Thanapoom Limtrakul, specjalistka chorób wątroby, dróg żółciowych i trzustki w Międzynarodowym Szpitalu Vejthani, wyjaśnia, dlaczego ten typ nowotworu jest tak niebezpieczny i jakie nowoczesne możliwości leczenia są obecnie dostępne.

Trzustka – narząd centralny

Trzustka znajduje się głęboko w jamie brzusznej, za żołądkiem i przed kręgosłupem. Ma około 12 do 15 centymetrów długości i spełnia dwa istotne zadania: z jednej strony wytwarza enzymy trawienne, które rozkładają węglowodany, białka i tłuszcze. Z drugiej strony wytwarza hormon insulinę, który reguluje poziom cukru we krwi.

Jeśli trzustka działa nieprawidłowo, ma to bezpośredni wpływ na trawienie i metabolizm cukrów – z dalekosiężnymi konsekwencjami dla całego organizmu.

Czynniki ryzyka raka trzustki

Dokładna przyczyna raka trzustki nie jest jeszcze całkowicie poznana. Istnieje jednak kilka znanych czynników ryzyka, które zwiększają ryzyko choroby:

• männliches Geschlecht
• Alter über 55 Jahre
• Rauchen (2- bis 3-fach erhöhtes Risiko)
• chronische Bauchspeicheldrüsenentzündung, häufig durch Alkohol
• Adipositas
• fettreiche Ernährung
• bestimmte genetische Erkrankungen

Dlaczego diagnoza jest taka trudna

Rak trzustki uważany jest za jeden z najtrudniejszych do zdiagnozowania nowotworów. We wczesnych stadiach zwykle nie ma określonych objawów. Dlatego wielu pacjentów szuka pomocy lekarskiej dopiero wtedy, gdy guz wrósł już w otaczającą tkankę lub dał przerzuty.

Jednak w miarę postępu choroby mogą wystąpić następujące objawy ostrzegawcze:

• Appetitlosigkeit
• ungewollter Gewichtsverlust
• Schmerzen im Oberbauch, oft mit Ausstrahlung in den Rücken
• Gelbsucht (gelbe Haut und Augen)
• dunkler Urin
• heller oder entfärbter Stuhl

Objawy te należy potraktować poważnie i natychmiast wyjaśnić medycznie.

Nowoczesna diagnostyka

Aby postawić wiarygodną diagnozę, konieczne są specjalne procedury obrazowe. Należą do nich przede wszystkim tomografia komputerowa (CT) oraz ultrasonografia endoskopowa (USG Endoskopowe), które umożliwiają szczególnie precyzyjne odwzorowanie trzustki.

Możliwości leczenia raka trzustki

Najbardziej skuteczną metodą leczenia jest całkowite chirurgiczne usunięcie guza. Opcja ta jest jednak dostępna tylko dla niektórych pacjentów. W zależności od etapu rozróżnia się trzy podstawowe sytuacje lecznicze:

1. Guz operacyjny (resekcyjny)

Jeżeli guz znajduje się w głowie trzustki, najczęściej wykonuje się tzw. operację Whipple’a. Razem usuwa się głowę trzustki, części żołądka, jelito cienkie i drogi żółciowe, uzupełnione usunięciem okolicznych węzłów chłonnych.

Jeśli guz znajduje się w okolicy ogonowej trzustki, dotkniętą część trzustki usuwa się wraz ze śledzioną.

Procedury te są wymagające technicznie i należą do najbardziej skomplikowanych operacji w chirurgii wisceralnej. Klasyczne metody małoinwazyjne często nie są wystarczające. Jednak nowoczesne procedury chirurgiczne wspomagane robotem umożliwiają obecnie porównywalne wyniki przy mniejszym nacięciu, mniejszym bólu i szybszej rekonwalescencji.

2. Guz graniczny operacyjny (graniczny)

W takich przypadkach najpierw podaje się chemioterapię, aby zmniejszyć guz i umożliwić późniejszą operację.

3. Guz nieoperacyjny

Jeśli operacja nie jest już możliwa, stosuje się chemioterapię i radioterapię w celu spowolnienia wzrostu guza, złagodzenia objawów i utrzymania jakości życia.

Wniosek

Rak trzustki to cicha, agresywna choroba, której rokowanie w dużym stopniu zależy od wczesnej diagnozy. Znajomość czynników ryzyka, rozpoznawanie sygnałów ostrzegawczych i terminowa ocena lekarska mogą w decydujący sposób przyczynić się do poprawy możliwości leczenia i wydłużenia średniej długości życia.

Osoby o podwyższonym ryzyku lub utrzymujące się objawy nie powinny wahać się przed konsultacją z lekarzami specjalistami i uzyskaniem kompleksowej porady.